كد مطلب: 28258
5 آبان 1395 ساعت 13:30

یادداشت محسن یزدی برای برنامه هفت

مدیر مركز مستند سوره در یادداشتی نوشت: نه تنها باید از «هفت» حمایت كرد بلكه باید به این فكر كرد كه چطور می‌توان این برنامه را تكثیر كرد تا صداهای دیگری كه مرتبط با منافع مردم است در سینما شنیده شود.

پایگاه خبری حوزه هنری؛ محسن یزدی مدیر مركز مستند سوره در یادداشتی در خصوص برنامه هفت نوشت:

برنامه سینمایی هفت حالا دیگر تبدیل به مهم‌ترین برنامه فرهنگی تلویزیون شده و توانسته مخاطب خوبی را برای یك برنامه تخصصی گرد آورد. بازتاب این برنامه هم البته به گستردگی مخاطبانش شده و هفته ای نیست كه اخبار مختلفی از محتوای ارائه شده توسط این برنامه روی صفحات مجازی و حقیقی رسانه ها قرار نگیرد. جالب اینكه گاهی صحبت درباره هفت وسیله ای برای دیده شدن اشخاص یا رسانه ها نیز شده است.
 
طبعا برنامه هفت نیز مانند همه برنامه های دیگر دارای اشكالاتی است كه برخی از آن ها شاید به پاشنه آشیل برنامه هم تبدیل شود كه در نوشتاری می توان با جزئیات به آن پرداخت. اما اتفاقی كه با تیم فعلی برنامه هفت رقم خورده چیزی نیست كه بتوان به سادگی از كنار آن گذشت.
 
به نظر نگارنده هفت امروز از منظر جهت گیری كلی، نزدیك ترین برنامه سینمایی به آن چیزی است كه سال ها دلسوزان كشور برای سینما متصور بوده اند. سال های سال است برنامه ها و مباحث سینمایی (غیر از برنامه ققنوس كه آن هم یك برنامه سینمایی صرف نبود) به چیزی شبیه یك دورهمی تبدیل شده و بحث ها در شكل محفلی آن باقی مانده است. در سینما شاهد تك صدایی جریانی بوده‌ایم كه سینما را میدان بی رقیب خود دانسته و از بیان صدایی غیر از صدای خود نه تنها استقبال نكرده بلكه با تمام قوا سعی در خاموش كردن آن برآمده است. سینمای جشنواره زده بی مخاطب با ژست اپوزوسیون محصول استیلای این نگاه به سینما بوده است.
 
اما حالا اتفاق دیگری افتاده است. چند سالی است كه رسانه های منتقد این جریان جانی گرفته اند و توانسته اند با طرح موضوعات اساسی غیر از فلان جایزه جهانی و فلان محفل روشنفكری موج جدیدی را ایجاد نمایند. شاید نتیجه این تلاش ها بود كه امروز كسانی كه جشنواره ها را مقدس می دانستند به سیاسی بودن طیف گسترده ای از آن ها اعتراف می كنند. مباحثی از قبیل سینمای افسرده، مخاطب، اكران جهانی، بررسی دوباره جشنواره های خارجی، سینمای سفارتی و... از جمله مباحثی است كه اگرچه جدید نبوده اما بعد از سالها دوباره به آن توجه شده است. بدون تعارف باید گفت این موارد در تلویزیون هم كمتر مجال طرح در یك برنامه جدی را یافته است و جز موارد اندك هرچه روی آنتن رفته باز توسط ارادتمندان به جریان غالب سینما و پدرخواندگان آنان بوده است.
 
حالا البته هفت چیزی دیگری است؛ جسور است، از مخالف خود نمی ترسد و حرف های اساسی می زند كه به مزاق جریان همیشه حاضر خوش نمی آید. بعید می دانم دعوا بر سر لحن فراستی یا افخمی یا چیزهایی شبیه این باشد اگرچه نگارنده خود منتقد برخی از این لحن ها است. ماجرا بزرگتر از این حرف هاست. ماجرا این است كه استیلای چند دهه ای آنها رو به افول نهاده است وگرنه چطور می شود هنرمندان مدرن معتقد به آزادی بیان به جای اینكه درخواستشان حضور در برنامه و ارائه نظراتشان باشد مرتب به تلویزیون برای تعطیلی برنامه فشار آوردند؟ این یعنی اتفاقی جدی در حال رخ دادن است و زمین بازی در حال چرخش است.
 
با این حساب نه تنها باید از «هفت» حمایت كرد بلكه باید به این فكر كرد كه چطور می توان این برنامه را تكثیر كرد تا صداهای دیگری كه مرتبط با منافع مردم است در سینما شنیده شود. چه اینكه ارائه بحث های اساسی و تكرار منطقی آن در یك روند درست تاثیر مستقیمی بر فیلم ها خواهد داشت.
 
یادداشت : محسن یزدی


نظر بگذارید

نام و نام خانوادگی:
پست الکترونیکی :
وب سایت:
* متن نظر: