كد مطلب: 29371
22 دی 1395 ساعت 10:57

برای اقتباس هم‌سو با قرآن كریم باید ذهن با روح قرآن همنشین باشد

سومین نشست دوره‌ تكمیلی كارگاه آموزشی اقتباس دراماتیك از قرآن كریم در حوزه هنری استان قم برگزار شد.

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، سومین نشست از دوره‌ تكمیلی كارگاه آموزشی اقتباس دراماتیك از قرآن كریم با حضور سید حسین فدایی حسین مدرس  محقق هنرهای نمایشی و محمدرضا آزاد كارشناس ارشد ادبیات نمایشی در سالن آسمان حوزه هنری استان قم برگزار شد.

در ابتدای نشست، محمدرضا آزاد در ادامه‌ بحث جلسه پیش درباره كشف ایده‌ از متن قرآن كریم، ایده‌یابی را در دو قالب كنترل شده و آزاد بررسی كرد و استخراج ایده از داستان، شخصیت، موقعیت، رویداد، زمان، مكان، ابزار ، فرم و...  را زمینه‌های كشف ایده دانست. 

محمدرضا آزاد در ادامه به ویژگی تداعی در ذهن پرداخت و تقویت تداعی‌ در ذهن و شیوه‌های پرورش آن را مرور و به همراه حاضران در جلسه مباحث مطرح شده را تمرین كرد.

آزاد یادآوری مداوم و قلبی این نكته كه ما در حال اقتباس از قرآن كریم هستیم، همراه شدن با روح قرآن كریم را در ایده‌یابی با روش آزاد مهم دانست و متذكر شد كه در این روش می‌بایست ذهن‌ در اتمسفر قرآنی سیر كند. وی تصریح كرد كه در این شرایط است كه خواه ناخواه اثر تولید شده در مسیر قرآن حركت می‌كند. 

در ابتدای بخش دوم نشست نیز سید حسین فدایی حسین به مرور مباحث نشست پیشین درخصوص ایده‌یابی و راهكارهای توسعه ایده پرداخت. 

وی در ادامه به ویژگی‌های یك ایده‌ خوب اشاره كرد و گفت: دو ویژگی عمده برای یك ایده‌ خوب، جذابیت و خیال‌انگیز بودن است كه این ویژگی‌ها برای اسم یك اثر هم لازم است. جذابیت ایده در درجه‌ اول برای نویسنده لازم است؛ چون او را ترغیب به نوشتن می‌كند و به او برای خلق اثر انگیزه می‌دهد، و خیال‌انگیزی باعث می‌شود تخیل و ذوق هنری نویسنده برای نوشتن تحریك شود و دریچه‌های جدیدی را برای نوشتن به روی او باز كند.

فدایی حسین سپس به مرحله بعد از انتخاب و توسعه ایده اشاره كرد و گفت: مرحله بعد پاسخ به این سئوال است كه چرا درباره‌ چنین ایده‌ای می‌نویسیم؟ پاسخی كه به چنین سئوالی داده می‌شود موضع و دیدگاه نویسنده را نسبت به ایده مشخص می‌كند. به بیانی دیگر، نویسنده در پاسخ به این سئوال، ادعا، تز و فرضیه‌ای را مطرح می‌كند كه نحوه‌ پرداخت ایده، خط سیر اثر، نتیجه و هدف مورد نظرش را از نوشتن اثر مشخص می‌كند. تمام این موارد در یك كلام «موضوع» اثر است.

این مدرس هنرهای نمایشی در تشریح و تعریف موضوع یك اثر نمایشی گفت: موضوع درواقع همان هدف، منظور و انگیزه‌ نویسنده از نوشتن است كه در جمله یا گزاره‌ای قابل رد یا اثبات بیان می‌شود. «موضوع» به‌عنوان منظور نویسنده از نوشتن اثر، اگر از ابتدا مشخص و معین نشود، نویسنده را در میان راه نوشتن متوقف می‌كند و یا باعث می‌شود دچار سردرگمی شود. «موضوع» به اثر جهت می‌دهد و مسیر نوشتن را از ابتدا تا انتها مشخص می‌كند.

فدایی حسین سپس درباره بار معنایی واژه‌های «حرف» و «پیام» سخن گفت و متذكر شد: حرف و پیام معادل «موضوع» است اما این كلمات معمولاً بار منفی دارند و بسیاری معتقدند اثر هنری قرار نیست و حتی نباید حتماً «حرف» و «پیام»ی داشته باشد. چون معمولاً پیام جنبه‌ی شعاری دارد و اثر هنری نباید شعار بدهد. 

وی تصریح كرد: دلیل بار منفی «حرف» و «پیام» نویسنده آن‌ست كه به اشتباه تصور می‌شود «حرف» و «پیام» جمله‌ شعارگونه است كه توسط شخص یا اشخاصی در اثر بیان می‌شود؛ در حالی‌ كه اگر «حرف» یا «پیام» نویسنده یا همان «موضوع» به شكل كاملاً غیرمستقیم، در نهاد اثر و در دل كنش، رفتار و اتفاقات نهفته باشد، هیچ بار منفی و شكل شعاری ندارد. اشكال بسیاری از آثار شعاری آن‌ است كه نویسنده به‌جای آنكه حرف و پیامش را در عمل و ضمن كنش نشان دهد، آن‌ را مستقیم بیان می‌كند.

در پایان از حاضرین خواسته شد بر اساس ایده‌ منتخب‌شان جمله‌ای قابل رد یا اثبات كه همان موضوع، یا منظور مورد نظرشان از نوشتن اثر است را ارائه كنند. 
 


نظر بگذارید

نام و نام خانوادگی:
پست الکترونیکی :
وب سایت:
* متن نظر: